LOVE IS: เกี่ยวกับความรัก

ความรักในบางครั้ง

Tue, 23 Oct 2007 16:07:54 GMT

ความรัก...ในบางครั้ง

ในบางครั้ง...

ความรัก...ไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ย

เพราะไม่มีถ้อยคำได้อธิบายได้

ความรัก...ไม่จำเป็นต้องแสดงออก

หากเพียงสบตา...ก็เข้าใจ

ความรัก...ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกัน

เคยได้ยินไหม?

ไกลตา...แต่ใกล้ใจ

ความรัก...เพียงสองใจรับรู้ว่ารัก

คุณค่าของคำว่ารัก...จะล้นใจ

ปล.เก็บเอาบทความของสเปซเก่าเอา
มาอัพใหม่อ่านทีไรก็ทราบซึ้งมากๆ..

:: เรื่องเล่าจากพระจันทร์ ::

Mon, 08 Oct 2007 14:58:12 GMT

เ รื่ อ ง เ ล่ า จ า ก พ ร ะ จั น ท ร์ . .

นานมาแล้ว..สมัยที่โลกยังมีพระจันทร์ 2ดวง
มีดวงจันทร์ดวงหนึ่งเป็นผู้หญิง กับอีกดวงหนึ่งเป็นผู้ชาย
และดวงจันทร์ทั้งสองดวงนี้ ต่างก็รักกันมาก ดวงจันทร์ทั้งสอง
ไม่เคยแยกห่างจากกัน..ทุกๆ คืนเมื่อมองไปบนฟ้า
จะเห็นดวงจันทร์ทั้งคู่ อยู่เคียงข้างกันเสมอ

แต่แล้ววันหนึ่ง ..
ดวงจันทร์ผู้หญิงได้ไปพบกับดวงอาทิตย์
ทำให้ดวงจันทร์ผู้หญิงหลงใหลในแสงเจิดจ้าของดวงอาทิตย์
จนเลื่อนตัวตามดวงอาทิตย์ไปทีละน้อย ทีละน้อย
และก็แยกมาจากดวงจันทร์อีกดวงหนึ่งในที่สุด

เมื่อค่ำคืนมาถึง..
จึงมีดวงจันทร์ผู้ชายเหลืออยู่ เพียงดวงเดียว
ส่วนดวงจันทร์ผู้ชายก็ได้แต่ตามหา ดวงจันทร์ผู้หญิง
ไปทุกหนทุกแห่ง คืนแล้วคืนเล่าวันเวลาล่วงผ่านไป
แต่ดวงจันทร์ผู้ชายก็ไม่สามารถหาดวงจันทร์ผู้หญิงได้พบ

ด้วยความคิดถึง..
และอยากพบดวงจันทร์ผู้หญิงให้เร็วที่สุด
ทำให้ดวงจันทร์ผู้ชายคิดว่า "หากเรามัวแต่ตามหา
อยู่อย่างนี้ คงไม่ได้เจอแน่ๆ" จึงตัดสินใจ..
ระเบิดตัวเอง เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ไปทั่วทั้งจักรวาล
เพื่อให้ชิ้นส่วนแต่ละชิ้น ออกตามหาดวงจันทร์อีกดวงหนึ่งนั้น

..เมื่อเวลาผ่านไป
ทำให้ดวงจันทร์ผู้หญิง ได้เห็นถึงความจริงว่า
แม้ดวงอาทิตย์จะส่องแสงเจิดจ้า สวยงามสักปานใด
แต่ดวงอาทิตย์ก็มิได้ส่องแสงเจิดจ้า แต่เพียงเธอเท่านั้น
ยังส่องแสงไปยังดาวดวงอื่นๆ อีกมากมาย
ดวงจันทร์ผู้หญิงจึงกลับมาหาดวงจันทร์ผู้ชายอีกครั้ง...

..แต่หาเท่าไรก็หาดวงจันทร์ผู้ชายไม่พบ
ต่อมาจึงได้รู้ว่า ดวงจันทร์ผู้ชายยอมระเบิดตัวเอง
เพียงเพื่อตามหาตน จนกระจัดกระจายเป็นเศษเสี้ยวเล็กๆ
ทำให้ดวงจันทร์ผู้หญิงรู้ว่าไม่มีวันที่จะได้เจอ
บดวงจันทร์ผู้ชายอีกต่อไปแล้ว จึงได้แต่โศกเศร้า
และเสียใจแต่ด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ที่ดวงจันทร์ผู้ชาย
มีต่อดวงจันทร์ผู้หญิง ..ทุกค่ำคืนจึงพยายามเปล่งประกายแสง
ที่ยังเหลืออยู่เพียงน้อยนิดของตน ส่งให้ถึงดวงจันทร์ผู้หญิง
เกิดเป็นแสงพร่างพรายเต็มท้องฟ้า เคียงข้างดวงจันทร์
จนเกิดเป็นดวงจันทร์และดวงดาว ให้เราเห็นจนถึงทุกวันนี้

.. หากเรามองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน
วันไหนที่เห็นจันทร์สวยสด
วันนั้น คุณก็จะไม่เห็นดาวดวงเล็กดวงน้อยส่องแสง
หรือ วันใดคุณเห็นดาวเปล่งประกายเต็มฟ้ามืด
วันนั้น คุณก็จะไม่พบดวงจันทร์
เขาและเธอ ไม่อาจพบกันตลอดกาล..

ปล.เคยเอาเรื่องนี้ไปลงในบล็อคเก่าแต่ตอนนี้มันลบไปแล้ว
อดเสียดายไม่ได้เพราะชอบและเสียดาย .. เอามาฝากกันนะ

:: มุมมอง ::

Sat, 06 Oct 2007 09:48:08 GMT

มุมมอง...

หากคุณไม่อาจที่จะหลับไหลในยามราตรีนี้
ใคร่ครวญให้ดียังมีผู้ไร้แม้ที่ซุกหัวนอน

ไม่ต้องรันทด หากท่านอยู่ในรถที่ติดไปไหนไม่ได้
เพราะมีคนอีกมากมายที่ไม่เคยมีแม้โอกาสได้นั่งรถ

หากวันนี้มีงานที่กวนใจท่านมาก คิดเสียว่า
ยังไม่ลำบากเท่าคนที่ตกงานนานกว่าสามเดือนแล้ว

ยามเมื่อความสัมพันธ์สะบั้นลง อย่าเพิ่งคิดสั้น
เพราะยังดีกว่าผู้ที่ไม่เคยรู้จักรัก

อย่าอาวรณ์ตอนสุดสัปดาห์จะผ่านพ้น
จงคิดถึงคนหาเช้ากินค่ำไม่มีวันพัก เพียงเพื่อจักยังชีพ

แม้ต้องเดินเสียไกลลิบ เพื่อขอความช่วยเหลือยามรถเสีย
ให้นึกถึงผู้ที่เป็นอัมพาตที่อยากอาสาเดินแทน

หากส่องกระจกพบผมหงอกเพิ่มมาอีกเส้น
ยังดีกว่าเป็นผู้ป่วยเคมีบำบัดที่หวังเพียงว่า ผมจะงอกได้อีก

ยามโชคร้ายแทบหมดอาลัยตายอยาก จงดีใจเถิด
เพราะยังประเสริฐกว่าผู้ที่ตายไปก่อนจะมีโอกาสใด

หากต้องทนให้ผู้อื่นระบายทุกข์ใส่ ...
จะแย่กว่าเป็นไหนไหน ถ้าต้องเป็นทุกข์นั้นเสียเอง

ปล.หยิบมาฝากจาก FW mail นะคะ..อ่านแล้วรู้สึกดีลองอ่านดูนะ...

:: เส้นขนานไม่เดียวดาย ::

Thu, 04 Oct 2007 05:11:13 GMT

เส้นขนาน...ไม่เดียวดาย

คนบางคน..
ได้รักได้รู้จักกับใครสักคน...
แต่แล้ว....ก็มีอันทำให้คนสองคน
เป็นได้แค่เพียงเส้นขนานที่ไม่อาจบรรจบลงเอยกันได้
ด้วยเพราะใครสักคนอาจมีพันธะกับคนอีกคน
ก่อนอยู่แล้วโดยไม่เคยบอกกล่าว...

คนบางคน...
เลือกที่จะเป็นเพียงเส้นขนานกับใครสักคน
แม้ต้องแบกรับความรักที่ท่วมท้นในใจอย่างเจ็บปวด
....เงียบๆเพียงลำพัง....
แต่ด้วยตระหนักว่า การเป็นเพียงเส้นขนานกันในวันนี้
แม้จะทุกข์เพราะรักมักอยากอยู่ชิดใกล้กับคนที่รัก

คนบางคน ...
ยึดมั่นในความรักแต่หากยึดมั่นในความถูกต้องเช่นเดียวกัน
บนเส้นขนานที่อาจดูอ้างว้าง เจ็บปวดและว้าเหว่
สับสนและปวดร้าวในใจ
แต่บนเส้นขนานที่เดียวดายเส้นนี้

คนบางคน.....
เรียนรู้ เข้าใจ ใน ความรัก มากขึ้น
ว่า...ความรักหากได้มาด้วยการรดน้ำพรวนดินด้วยความผิด
หรือการแย่งชิงกิ่งก้านที่แตกดอกออกผล ล้วนแล้วแต่
คือร่องรอยของความเจ็บปวดและความทุกข์

คนบางคน....
ยังคงยืนหยัด กับวันเวลาบนเส้นขนานสายนี้ที่เลือกแล้ว
ด้วยเพราะความรักและใครสักคนยังคงอยู่ในใจตลอดเวลา
อยู่กับคืนวันที่ผ่านไปและกับความทรงจำครั้งหนึ่งในชีวิต
บนเส้นขนานที่เดียวดายเส้นนี้ วันหนึ่ง...
อาจมีใครสักคนร่วมทาง...อาจเป็นใครคนเดิม
อาจไม่ใช่....หรืออาจไม่มี

คนบางคน......
บอกกับตัวเองอย่างมีเกียรติและภาคภูมิใจว่า
“เราได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว”
เพียงแค่นี้ ความสุขบนเส้นขนานก็ดูจะไม้ร้างลา
และเดียวดายอย่างแน่นอน
อาจดูเป็นเรื่องง่ายๆที่จะทำ แต่ไม่ง่ายนักกับการลงมือทำ
แต่ก็ไม่ยากเกินไปที่จะทำ
ขอเพียงไม่ตามใจตัวเองอย่างเพลิดเพลิน
..คนบางคนก็รู้ว่าตัวเองทำได้

"ในชีวิตของคนเรา เราอาจเคยเป็นทั้งผู้เลือกและผู้ถูกเลือก"
จะช้าหรือเร็ว จะมากหรือน้อย สักวันเราก็ต้องเลือก
หากมีโอกาสได้เลือก จงเลือกให้รอบคอบและถูกต้องที่สุด
อาจไม่ดีที่สุดสำหรับทุกคน....
แต่อย่างน้อยเราก็ได้เลือกอย่างถูกต้องที่สุด

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
ปล.หยิบมาฝากจาก fw.mail นะจ๊ะ...หวังว่าคงชอบกัน

:: ขั้นตอนของความรัก ::

Wed, 03 Oct 2007 07:02:10 GMT

ความรักนั้นดำเนินไปเป็นขั้นตอน...
...มุ่งไปข้างหน้าแต่ไม่ใช่เส้นตรงดิ่งที่ราบเรียบ
การเดินทางของความรักจะมีการล้มไถลไปข้างหลังหรือข้าง ๆ ตลอดเวลา
ยิ่งกว่านั้นความรักยังไม่มีจุดหมายปลายทางที่มั่นคงแน่นอน
แต่เป็นการเดินทางที่มีขั้นตอนต่างๆ ที่นำไปสู่การเปลี่ยนแปลง
และการเติบโตใหม่ ๆ ที่ต้องอาศัยทั้งความเข้าใจและการเรียนรู้
ความรักไม่สามารถดัดให้อ่อนให้แข็งได้...เอาความรักไปขังคุกมันก็ไม่ตาย
ถ้าความรักถูกจำกัด ความรักก็จะเปลี่ยนรูปเป็นความเกลียด
ถ้าความรักถูกบังคับ มันก็จะอันตรธานหายไป คุณไม่สามารถบังคับความรักได้
ความรักจะมาและไปซึ่งขึ้นอยู่กับสภาวะในชีวิตจะต้อนรับหรือปฏิเสธเขา
การให้โอกาสกับความแปรปรวนของอีกฝ่ายหนึ่ง
ไม่ใช่หมายถึงการยอมรับเป็นทาสทางอารมณ์ของเขา

      เพียงแต่เราต้องทำใจให้พร้อมเพื่อรับมือกับทุกสิ่งทุกอย่าง
ต้องรู้จักจัดรูปแบบความรักใหม่ตลอดเวลาตามเงื่อนไขที่เปลี่ยนแปลง...
การพบกันของคนสองคนบนเส้นทางคดเคี้ยวที่แปรผัน สับสน
หรือต่างคนต่างอยู่กันละมุมโลก แต่ยังอุตส่าห์วนเวียนมาพบกันจนได้
ย่อมมีอะไรมากไปกว่าการบังเอิญพบกันของคนสองคน
นั่นเพราะความรักมีบางสิ่งบางอย่างที่มากยิ่งกว่าการรวมกันของคนสองคน
ความรักมีพลังที่จะสร้างสิ่งมหัศจรรย์ได้มากมาย หากเราเข้าใจและรู้จักที่จะรัก
หากเราเป็นตัวของตัวเอง และรักกันอย่างพร้อมที่จะเป็นอิสระต่อกัน
ยอมรับและอดทนต่อความไม่แน่นอนในจังหวะชีวิตของแต่ละคน
เราก็จะค้นพบว่าความขัดแย้งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในความรักล้วนมีทางออก
และความแนบแน่นในความสัมพันธ์ก็จะเป็นไปอย่างไม่ยากลำบาก